vrijdag 10 april 2009

Machine 2

Ik wil een machine waarbij de machine zelf meer invloed heeft op het beeld. Wanneer ik machine 1 namelijk machinaal laat draaien, heeft de machine, (behalve dan dat hij mijn beeld draait, en de wet van de zwaartekracht geld) geen invloed op het beeld zelf.


Een elastieken draad heeft een bepaalde dikte, wanneer je er aan trekt wordt hij dunner. Ik neem een doorzichtige elastiek die net zo dik is als het gaatje van mijn kraal. De kraal blijft er nu omheen hangen, zodra ik er aan trek begint de kraal te glijden. Het lijkt me mooi hier een machine van te maken. De machine trekt de elastieken uit elkaar en verandert daarmee het beeld. De machine krijgt iets menselijks, alsof hij ademt en daardoor iets in beweging zet. Ook vind ik het mooi dat je oog niet kan waarnemen dat het elastiek smaller wordt en er toch iets gebeurd.


Proefmachine

Het was een lastige machine om te maken. Ik dacht aan een klein motortje dat de machine uit elkaar duwt, maar aangezien ik het met minimaal acht elastieken wilde uittesten moest ik iets krachtigers bedenken.

Deze machine werkt nu zo dat de bovenste en onderste gedeelte uitschuiven wanneer hij rond draait, doordat er lood aan hangt.

Echter draait de machine nu veel te lomp. Er is niets over van het poëtische beeld dat ik in mijn hoofd had. Daarbij zijn de elastieken totaal onvoorspelbaar. Ze reageren op weer en wind, en veranderen van dikte naarmate ze vaker zijn uitgetrokken. Wel heel erg onvoorspelbaar dus…